Άκυκλος - Uncycled

Στη Βρετανία η κυβέρνηση πέφτει καθώς η ελίτ δεν μπορεί να αποφασίσει αν επιθυμεί την παραμονή ή την έξοδό της από μια προβληματική ΕΕ. Στη Γαλλία ο κόσμος διαμαρτύρεται για την αέναη καταπίεση και οι μπάτσοι βαράνε αδιάκριτα, ακόμα και ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Στο Ισραήλ για ακόμα μια φορά στρατιώτες συλλαμβάνουν ένα μικρό παιδί, ενώ ο Νετανιάχου εκφράζει τη συμπαράστασή του σε πολιτικούς ηγέτες όπως ο Βραζιλιάνος Μπολσονάρου, οι οποίοι κατά καιρούς έχουν κάνει αντισημιτικές δηλώσεις. Η Σαουδική Αραβία αποκεφαλίζει υπηκόους της εκτός της επικράτειάς της προκαλώντας την παγκόσμια κατακραυγή, ενώ ο εκκωφαντικός θόρυβος των βομβαρδισμών της κατά της Υεμένης δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν.  Ρωσία και Ουκρανία βρίσκονται ένα βήμα πιο κοντά σε σύρραξη, ενώ και στις δύο χώρες (όπως και σε άλλες του πρώην ανατολικού μπλοκ) καταπιέζονται και αναιρούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα αυτοπροσδιορισμού, ελευθερίας έκφρασης, και εργασίας. Η Κί...

Μου φαίνεται παράξενο που ενώ είναι γνωστό πως μεταξύ ποινικών κρατουμένων συμβαίνουν συχνά βιασμοί και βιαιοπραγίες εντός “σωφρονιστικών” ιδρυμάτων, εκτός φυλακών τέτοια περιστατικά διαφημίζονται και διαδίδονται μονάχα όταν ικανοποιούν ένα στρεβλό αίσθημα περί δικαίου, όπως αυτό που νιώθουν διάφοροι στην περίπτωση του βιαστή της κοπέλας στη Ρόδο. Φτάνουμε μέχρι του σημείου να πιστέψουμε πως εντός των φυλακών επικρατεί κάποιος κώδικας τιμής, σύμφωνα με τον οποίο υπάρχει κάποια διαβάθμιση των ποινικών αδικημάτων, όπου ο βιασμός και η παιδοφιλία βρίσκονται στον πάτο, με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι ποινικοί να απονέμουν τη δική τους δικαιοσύνη. Πιστεύουμε πραγματικά πως ένας πρεζέμπορας, υπεύθυνος για τον αργό θάνατο εκατοντάδων, έχει ηθικό κώδικα; Πως ένας διακινητής προσφύγων έχει δικαίωμα να κρίνει, μόνο και μόνο γιατί οι άνθρωποι τους οποίους εκμεταλλευόταν απλώς πνίγονταν, αλλά δεν βιάζονταν (θεωρητικά); Και έστω πως αυτοί οι άνθρωποι πράγματι τηρούν κάποιον κώδικα απονο...

Στις ΗΠΑ οι πολίτες αφρικανικής καταγωγής είναι σε χειρότερη μοίρα κι από τα κατοικίδια ζώα. Πρόσφατα είχα μια συζήτηση σε άλλη κοινωνική πλατφόρμα (με πολίτη των ΗΠΑ αφρικανικής καταγωγής), κατά πόσο για αυτήν την κατάσταση αρκεί να κατηγορήσουμε τον ρατσισμό ή κατά πόσο πρέπει να αναζητήσουμε τις ρίζες αυτού του προβλήματος ακόμα πιο βαθιά, στο ίδιο το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού, του οποίου οι ΗΠΑ είναι ο πιο σκληρός, ασυμβίβαστος και ανένδοτος εκπρόσωπος και προσηλυτιστής. Η άποψή του είναι πως το κύριο πρόβλημα είναι ο ρατσισμός και όχι ο καπιταλισμός. Δεν αρνήθηκε πως απαιτούνται τεράστιες και ριζικές αλλαγές στο οικονομικό σύστημα, αλλά επέμεινε πως οι ρατσιστικές αντιλήψεις (ιδιαιτέρως των λευκών που δεν αντιλαμβάνονται ότι τις υιοθετούν και τις εκφράζουν) είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από το οικονομικό σύστημα. Οι απόψεις μας διίσταντο και είναι λογικό. Αυτοί οι άνθρωποι βιώνουν στο πετσί τους καθημερινά τον ρατσισμό, ενώ παράλληλα ζούνε εντός ενός ...

Στεγνή ταινία, η οποία δεν καταφέρνει να αναδείξει το πραγματικό πρόσωπο του αναδυόμενου φαινομένου του ναζισμού στην Ευρώπη. Ο Greengrass (σκηνοθέτης και σεναριογράφος) προσπαθεί (και καταφέρνει σε κάποιες σκηνές) να σοκάρει, αλλά αυτό δεν αρκεί για να καταλάβει ο θεατής πόσο επικίνδυνα έχει μολύνει τον δυτικό κόσμο η νεοναζιστική ιδεολογία. Οι δημιουργοί φαίνεται να πιστεύουν πως η απλή εξιστόρηση μιας τόσο παράλογης πράξης αρκεί για να αφυπνίσει τους θεατές, αλλά κάνουν λάθος. Για να κατανοήσουμε πραγματικά τόσο την άρρωστη ουσία, όσο και τα αίτια που ξαναφέρνουν στο προσκήνιο αυτή την τερατώδη ιδεολογία, απαιτείται να κοιταχτούμε στον καθρέπτη. Απαιτείται να αντιληφθούμε και κατ' επέκταση να αποδεχτούμε πως η ρίζα του ναζισμού βρίσκεται στην καρδιά των κοινωνιών που έχουμε χτίσει γύρω μας. Ο ναζισμός δεν είναι ουρανοκατέβατος. Ο Μπρέιβικ δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε τον γέννησε μια μεταφυσική Κόλαση. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει ανάμεσά μας, Είναι ο διπλα...

Τελικά αναρωτιέμαι πόσα πράγματα περνάνε μέσα από τον πόνο για να τα συνειδητοποιήσουμε, να τα κάνουμε κτήμα μας. Γιατί μαθαίνουμε πιο αποτελεσματικά μέσω του πόνου, αλλά όχι μέσω της ευτυχίας; Γιατί οι επώδυνες αναμνήσεις παραμένουν πάντα πιο ζωντανές και επανέρχονται στη μνήμη αυτόκλητες και χωρίς προειδοποίηση, ενώ μια χαρούμενη θύμηση θα πρέπει να ανασκαλέψουμε και να σκάψουμε μέχρι τελικά να την ανασύρουμε κάτω από στρώματα συνειρμικών εικόνων, παλεύοντας συνειδητά και επισταμένα, για να λάβουμε τελικά μια σκηνή, την οποία πολλές φορές έντονες επιφυλάξεις αμφισβητούν την αυθεντικότητά της; Μήπως τελικά ο πόνος αποτελεί πιο αξιόπιστο νόμισμα; Μήπως θα έπρεπε να μαθαίνουμε από μικροί να τον αποδεχόμαστε και να τον προσμένουμε; Ακόμα κι αυτό βέβαια απαιτεί πολλή προσοχή. Κάποιοι θα εκτιμήσουν τον πόνο ως έναν σοφό και αποτελεσματικό δάσκαλο, και τελικά θα μάθουν να τον αντιμετωπίζουν, όπως ένα πυγμάχος μαθαίνει να απορροφά τα χτυπήματα, επιτρέποντας στην ορμή τους να μεταφέρο...